ГЕРОИН афганец Одинцово

Мой дядя принёс мне закладки свежего героина. Чувствовалось, что он как-то припарковался через косяк, но мне было всё равно. Это был мой варик, мой шанс сбежать из этого дебильного военного училища, где каждый день нам навязывали свои гнусные правила. Я решил батониться и не заметить, как мой друг Дэйв пристроился рядом со мной. Вообще, он такой же наркоман, как и я. Мы всегда шли бок о бок, ведь в этом безумии было хоть какое-то объединение. Дэйв мастерски делал пранки на своих командиров, а я всегда был с ним на героиновой волне. Он вытащил фен и предложил проделать с ним закладку. Я согласился, ведь у нас был свежий героин, который просто звал нас. Нам необходимо было насладиться этим моментом и забыть обо всём. Вспомнилась наша первая закладка. Мы в двоем пожарили один батон, дабы окунуть его в эту череду райских состояний. Во время наших наркоторжеств я забыл о военном училище и его гнусных правилах. Нам было насрать на положенные нам парады и тренировки. Лишь бы было идти на героиновом крыле. Пропускали мы несколько занятий из-за этой нашей страсти. Как-то раз даже устроили фейк, чтобы выбраться на прогулку и закладить себе дозу на крыше гаража. Это был настоящий контраст между реальностью и героиновым счастьем. Однажды я вырвался из училища и решил навестить своего бывшего классного руководителя. Мне просто нужно было показать ему, как я свободен и счастлив без его проклятых занятий. Я подошел к его дому и бросил ему на газон пакет с закладкой свежего героина. Ну что, душа, теперь ты знаешь, каким я стал! Дэйв решил прийти на помощь, сказав мне, что у него есть новый варик, который он обязательно должен показать. Мы отправились в его хату и я увидел, что он приготовил настоящую наркотическую флотилию. Все эти маленькие пузырьки и ампулы настолько завораживали меня, что я почти забыл о своей свободе от военного училища. Но потом я понял, что это всего лишь наркотическая иллюзия. Наша жизнь была заключена в этом кругу, и мы не могли выбраться из него. Героин - это был наш тюремный страж, к которому мы каждый раз возвращались. Теперь я здесь, пишу гну этот бред о нашей наркотической жизни. Я могу быть каким угодно наркоманом-рэпером, но я больше не хочу быть в оковах героина. Я хочу быть свободным и открытым для новых вариков. Так что я сейчас бросаю это писание и решаю искать другой путь. Не знаю, какой, но лучше, чем это. Я хочу вернуться в военное училище и доказать всем, что я могу сделать карьеру без помощи героина. Я не хочу быть просто наркоманом, я хочу быть человеком, который гнет свою собственную дорогу.

Як я купив героїн і став зарабляць більш за маўклява родыцаў

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Тое, што самае важнае, - гэта не кіла грошай, якія я заробляў, але тыя ўражанні, якія я атрымліваў ад сваёй новай "кар'еры". І хацелася мне перадаць гэта нешта прыгожае сваім усяму наступнаму палету.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!